قطعنامه
در بارهء ایران
کنگرهء پن بینالمللی (انجمن جهانی قلم) – 2007
همایش نمایندگان پن بینالمللی در هفتادوسومین کنگرهء جهانی خود در
داکار، سنگال، از 4 تا 11 ژوئیهء 2007 (20 – 13 تیر 1386)،
o
با نگرانی شدید از فقدان پیشرفت در شناسایی و تعقیب قانونی عوامل
مسئول در شکنجهء و قتل عکاسروزنامهنگار ایرانی – کانادایی
زهرا کاظمی؛ و کوتاهی در اجرای عدالت در بارهء کسانی که در
اواخر دههء 1990 دستور قتلهای زنجیرهای نویسندگان و روشنفکران
ایرانی را صادر کردند؛
o
با حیرت از محکومیت روزنامهنگار آزاد امور اقتصادی علی فرحبخش
به اتهام جاسوسی در 26 مارس 2007، که به سه سال زندان محکوم شد؛ و
دو سال حکم زندان برای روزنامهنگار کرد ایرانی کاوه جوانمرد
در 17 مه 2007، نیز تداوم بازداشت روزنامهنگاران و فعالان فرهنگی
کرد ایرانی عدنان حسنپور و محمد صدیق کبودوند و
روزنامهنگاران و فعالان فرهنگی آذربایجانی ایرانی سعید
متینپور و عباس لسانی؛ نیز احکام زندان سه سال و دوسال
و نیم دادگاه بدوی برای روزنامهنگاران کرد ایرانی اجلال قوامی
و سعید ساعدی در 9 ژوئن 2007؛
o
با نگرانی از این که سازمانهای امنیتی در پنج سال گذشته مانع از
برگزاری مجمع عمومی کانون نویسندگان ایران و انتخاب هیأت دبیران آن
شدهاند؛
o
با نگرانی عمیق از این که مقامات انتشار صدها کتاب از جمله
کتابهایی را که یک یا چندین بار منتشر شدهاند، ممنوع کرده و این
سیاست را برای اعمال فشار بر ناشران مستقل به کار گرفتهاند؛ برخی
از فیلمها را ممنوع کرده و چندین سازمان فرهنگی و هنری را تعطیل
کردهاند؛
o
بهعلاوه با ابراز نگرانی از اینکه نویسندگان، روزنامهنگاران و
اشخاص دیگری که برخلاف حق آزادی بیان بازداشت شدهاند، در حضور
قضات شکنجه شدهاند، هفتهها در سلول انفرادی به سر بردهاند و از
حقوق اولیهء قانونی محروم شدهاند؛
o
با توجه به اینکه ایران دارای بیشترین تعداد روزنامهنگاران
زندانی در خاورمیانه است، حق آزادی بیان و محاکمهء عادلانهء آنها
را نقض میکند و غالباً مدتهای طولانی آنها را در حبس انفرادی و
بدون دسترسی به مراقبت پزشکی کافی نگهداری میکند؛
o
با تاسف از این که مقامات قضایی تعداد رو به افزایشی از
روزنامهنگاران را از سفر به کشورهای دیگر منع کردهاند؛ و تعداد
قابل توجهی از روزنامهنگاران را در هنگام بازگشت از دورههای
آموزشی در خارج به ایران مورد آزار و اذیت قرار دادهاند؛
o
با ناراحتی از سرکوب دولتی فعالان زن و نویسندگان و روزنامهنگاران
زن که منجر به بازداشت خودسرانهء دهها نفر شده و حداقل هشت نفر از
آنها با اتهاماتی روبرو هستند، از جمله روزنامهنگاران و نویسندگان
شاخص زن، شادی صدر، محبوبه عباسقلیزاده، ژیلا
بنی یعقوب و ناهید کشاورز؛ و احکام زندان صادره برای
روزنامهنگاران نوشین احمدی خراسانی، پروین اردلان،
سوسن طهماسبی و فریبا داودی مهاجر؛
o
با در نظر داشتن این که قوهء قضاییه تعدادی از روزنامههای مستقل،
بیش از 30 هفتهنامه و نشریات دیگر، غالباً در شهرستانها، و دهها
نشریه دانشجویی را در طی سال گذشته تعطیل کرده است؛ دهها
روزنامهنگار و روشنفکر را احضار و بسیاری از آنها را بر اساس مفاد
بازدارندهء قانون مطبوعات و قانون مجازات تحت تعقیب قرار داده است؛
o
با نگرانی از مصوبههای دولت در نوامبر 2006 به منظور تسهیل کنترل
بر اینترنت در ایران، که از آن پس برای ممانعت از دسترسی به
تارنماهای بیشمار به کار گرفته شده و در نتیجهء آنها هزاران
تارنما سانسور و روزنامهنگاران اینترنتی مورد آزار و اذیت شدهاند
و به شرکتهای خصوصی تأمینکنندهء خدمات اینترنتی (آی اس پی) دستور
داده شده که یا به کار خود خاتمه دهند یا تحت کنترل دولت قرار
بگیرند؛ و نیز سرکوب چندین «وبلاگنویس» ایرانی که مطالب خود را در
اینترنت منتشر میکنند، از جمله نویسندهء شاخص اینترنتی آرش
سیگارچی، که به 14 سال زندان محکوم شد و سپس حبس او در مرحلهء
تجدید نظر در فوریه 2005 به 3 سال کاهش یافت؛
o
با محکوم کردن جو خودسانسوری ناشی از سرکوب نظامیافتهء کسانی که
نظریات انتقادی یا مخالفشان را علیه اعتقادات رسمی سیاسی و مذهبی
ابراز میکنند؛
o
با ملاحظهء همراه با نگرانی این که نمایشگاه کتاب بینالمللی تهران
از 12 – 1 مارس 2007 تنها به ناشران مورد تایید دولت ایران اجازهء
شرکت داد و ناشران بینالمللی را از ناشران داخلی جدا کرد که در
نتیجهء آن امکان یک گفتوگوی واقعی فرهنگی بین ناشران ایرانی و
خارجی کاهش یافت؛
o
با احساس خطر از این که گروههای قومی ایرانی از جمله کردها،
آذربایجانیها، عربها و بلوچها از تدریس و آموزش به زبان خود منع
هستند؛
o
به علاوه با احساس خطر از سرکوب نظامیافتهء مخالفتهای مردمی و
روشنفکری در ایران؛
دولت ایران را فرا میخواند:
·
تمام زندانیان سیاسی از جمله سیامک پورزند و علی فرحبخش
را که به خاطر استفادهء قانونی از حق آزادی بیان، سازماندهی و
اجتماع محکوم شدهاند، و نیز تمام زندانیانی را که در تناقض با
مادهء 19 میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی – که ایران یکی از
امضا کنندگان آن است – بازداشت شدهاند آزاد کند و اتهامات علیه
آنها را پس بگیرد؛
·
قانون مطبوعات، قانون مجازات و سانسور بر نشر کتاب را مورد بازبینی
قرار دهد با این هدف که تمام مقررات کیفری مانع بیان مسالمتآمیز
عقیده را ملغا کند؛
·
سازمانهای قضایی و نیروهای امنیتی را ملزم و مقید به انجام
محاکمات مبتنی براستانداردهای بینالمللی عدالت و الغای شکنجه کند؛
و کسانی را که دستور
کشتن زهرا کاظمی و قربانیان قتلهای زنجیرهای را در اواخر دههء
1990 صادر کردند به دست عدالت بسپارد؛
·
ممنوعیت روزنامهها و نشریات را لغو کند و مصوبههایی را که سانسور
اینترنت را در اشکال مختلف مجاز میسازند، فسخ کند و جریان آزاد
اطلاعات را در اینترنت تضمین نماید؛
·
تحقیق کاملی در مورد زندانهای سری خود انجام دهد و امکان دسترسی
کامل به آنها را برای ناظران بینالمللی فراهم کند؛
·
اقدامات لازم را به عمل آورد تا نویسندگان و روزنامهنگاران
بتوانند آزادانه از حق آزادی اجتماع و سازماندهی استفاده کنند؛
·
اقدامات مشخصی برای تضمین کامل و بدون مانع حق آزادی بیان در ایران
به عمل آورد. |